Colton cirkelt al een paar jaar rond het Collectief, en de buzz rondom hem wordt met de tijd alleen maar sterker. Hij is verlegen, stil en diep onderdanig — het soort slavend jongen dat sommige meesters te tam vinden. Maar niet ik. Ik geef de voorkeur aan een jongen die precies weet waar hij hoort: geknield aan mijn voeten, omhoogkijkend met ogen vol aanbidding en totale toewijding.
Toen Master Kamp hem het veilingpodium op leidde, vingen de spotlights elke curve van zijn lichaam op de meest flatterende manier. Ik had al besloten om te bieden, maar op het moment dat ik hem op handen en voeten zag — schouders laag, gat volledig tentoongesteld terwijl Kamps vingers rond zijn rand plaagden — was mijn beslissing definitief. De punt van mijn tong tintelde alleen al bij het idee om daar te zijn waar die vingers waren. Een jongen opeten is voor mij bijna net zo bevredigend als hem neuken. Vergis je niet — als ik zo dichtbij kom, zal hij mijn lul diep in zich voelen — maar de anticipatie is de helft van het plezier.
Het betreden van dat podium en een nieuwe slaaf voor het eerst ontmoeten levert een kick op die moeilijk in woorden te vatten is. Het is als de olijf in een martini — zo goed dat je de drank bijna alleen daarvoor zou bestellen.
Daar was Colton: hoofd omlaag, benen gespreid, kont hoog geheven in onderwerping. Ik ben er zeker van dat hij mijn nadering opmerkte, maar hij durfde niet te reageren. Ik gaf zijn wangen een harde klap — hij heeft vast de geruchten gehoord dat ik graag ruw speel. Hij zal binnenkort het interieur van mijn kerker zien. Maar op dat moment was het tijd om te feesten. Ik viel op mijn knieën, spreidde die ronde, perfecte kontwangen en begroef mijn gezicht ertussen. Absoluut heerlijk.