BASTIAN ONTHULD DEEL 5 Hoofdstuk 21 – Het Aaanbod

Meneer Alexandro Cabrera verzocht opnieuw om mijn (Bastian Karim) diensten, en het is altijd bevredigend om gewaardeerd te worden door een terugkerende klant. Het bezoeken van bekende klanten brengt echter ook een gevoel van het onbekende met zich mee, vooral bij het omgaan met machtige individuen zoals meneer Cabrera. De Maffia stelt duidelijke grenzen, en het overschrijden daarvan kan ernstige gevolgen hebben. Mijn rol is simpelweg om instructies op te volgen, maar ik weet nooit welke limieten zijn onderhandeld of of ze overeenkomen met de mijne.

Deze keer verraste meneer Cabrera me. In plaats van me onmiddellijk te bevelen om me uit te kleden, nodigde hij me uit om te gaan zitten en serveerde hij me koffie. Hij vermeldde dat hij een voorstel had om te bespreken, wat mijn hart sneller deed kloppen. Het navigeren van de delicate balans tussen het behagen van mijn klanten en loyaal blijven aan de Maffia is een constante evenwichtsoefening.

Het bleek dat meneer Cabrera een regelmatige afspraak wilde maken, wat ik meer dan graag wilde accommoderen. Hij is een aantrekkelijke man met een royale uitrusting en een aangenaam gedrag, waardoor onze ontmoetingen verre van onaangenaam zijn.

Meneer Cabrera, als zakenman, houdt ervan om dingen te bezitten. Hij begrijpt dat ik uiteindelijk eigendom ben van de Maffia, maar hij geniet van de fantasie om mij voor zichzelf te kopen. Hij doorloopt de bewegingen van koffie serveren, een voorstel doen dat ik niet kan weigeren, en mijn hand schudden alsof er een echte onderhandeling heeft plaatsgevonden. Hij biedt royale compensatie, die ik kan accepteren zolang het mijn loyaliteit aan mijn ware eigenaren niet in gevaar brengt.

Deze scherts is niet voor mijn voordeel, hoewel ik hoop dat hij me de moeite waard vindt. Het is voor zijn eigen tevredenheid, het voeden van de fantasie dat hij mij heeft gekocht en dat ik aan hem toebehoor, zelfs als het maar voor één middag per maand is. Na onze handdruk en de formaliteit van het afruimen van de koffietafel, kleedt hij me uit en kust hij me met een onmiskenbare honger. Op dat moment onthult hij zijn ware verlangen: ik ben niet slechts een luxe die hij heeft verworven, maar een hunkering die hij niet kan weerstaan.

Ik vermoed dat zijn vrouw nauwelijks instemt met zijn toenaderingen, laat staan de handelingen die hij met mij geniet. Maar ik bied wat hij nodig heeft—door hem toe te staan mijn hoofd te grijpen en zijn dikke lul diep in mijn keel te forceren tot ik kokhalts en kok, kwijl die over mijn borst druipt. Ik doe dit en meer voor hem omdat ik in die momenten weet dat ik het enige ding in zijn leven ben dat hij zichzelf toestaat om echt nodig te hebben.